Nasza “sroczka” Pani Ania,
bardzo lubi świecidełka.
Aby spełniać swe zachcianki
dorabia jako modelka.
Młodzież twarz jej wciąż rysuje,
Całe ciało lepi z gliny,
a seniorka bardzo dzielnie
pozuje długie godziny.
I tak nasza elegantka,
gdy już pieniądze uzbiera.
Biegnie szybko na zakupy,
szczególnie do jubilera!
W naszym Domu Pani Władzia
zasłynęła niesłychanie.
Gdy po kłótni z koleżanką,
zamieniła swe mieszkanie.
Torby szybko spakowała.
Poszukała wolne łóżko.
I zabrała to co miała,
łącznie z kołdrą i poduszką.
I choć Dom pół wieku stoi,
nikt nie słyszał by staruszka,
mając tak sędziwe lata (98)
sama zamieniła łóżka.
Gdy świetlica ma zajęcia,
trzeba pracą pokierować.
Wnet biegnie Pani Irenka,
która lubi dyrygować.
Panie goni do roboty,
sama dzielnie też pracuje.
I na drutach kilometry
swetrów dziennie produkuje.
A gdy praca jej doskwiera,
to sąsiadki w boczek trąca.
I po zaparzeniu kawy
siadają by grać w “tysiąca”.
Od śniadania do wieczora stale roześmiana,
na krzesełku w pokoiku siedzi Pani Ania.
Czasem sobie podśpiewuje melodie kościelne,
innym razem nawet sprośne piosenki weselne.
Często astma (łotrzyk) biegać jej zabrania.
Wtedy chodzi o laseczce od samego rana.
Choć daleka do świetlicy dla seniorki droga.
Lubi przy malutkim wsparciu znaleźć się w jej progach.
A gdy cappucino smak słodki poczuje.
Swój recital dla sąsiadek głośno prezentuje.
Gdy dziewiąta na zegarze
zbliża się godzina.
Do świetlicy wnet podąża
seniorek rodzina.
Wszystkie jak pszczółeczki
od rana pracują.
Wycinają, wyklejają
dzieła produkują.
